شاید هیچ تکنولوژی نوین ارتباطی به اندازه تلویزیون قابلیت و خاصیت الگوسازی نداشته باشد و همچون یک مرجع رفتارسازی عمل نکند. به همین دلیل علاوه بر متخصصان علوم ارتباطات، روانشناسان و جامعهشناسان نیز به این موضوع ورود کرده و درباره مضرات استفاده نامناسب از تلویزیون سخن میگویند. قتل، جنایات و اتفاقات بسیاری در کشورهای مختلف دنیا به واسطه تاثیرپذیری از خشونت رسانهای رخ داده است. چقدر والدین یا اولیای مدارس از تاثیر مخرب خشونتهای تصویری بر رفتار و منش کودکان و نوجوانان سخن گفتهاند و چقدر گزارشهای خبری و پژوهشی درباره تاثیرات خشونت رسانهای در خود همین رسانهها منتشر شده است.

واقعیت این است که تلویزیون به دلیل جذابیتهای بصری خود و اقتدار درونی که به واسطه عناصر و مولفههای تکنیکی ـ بصری کسب میکند بشدت در رفتار مخاطب موثر است که حتی برخی از متخصصان ارتباطات بنا به نظریه گلوله طلایی معتقدند مخاطب در برابر پیامهای تلویزیونی منفعل بوده و صرفا یک پذیرنده است. اگر این دیدگاه را در کنار دیگاه متعادلتر الگوی دو مرحلهای ارتباطات قرار دهیم خشونت رسانهای میتواند ظرفیت بالقوه خشم اجتماعی- انسانی که در جامعه وجود دارد را بالفعل کرده و رفتار خشن در جامعه را تبلیغ و تقویت کند، بنابراین به صرف منطق رئالیستی و واقعگرایی در روایت یک اثر نمیتوان هرگونه خشونتی را در فیلم و سریالهای تلویزیونی به نمایش گذاشت.